Paschał odgrywa kluczową rolę w liturgii Wigilii Paschalnej, która jest jedną z najważniejszych celebracji w kościele katolickim. Uroczystość ta odbywa się w noc paschalną, poprzedzającą Niedzielę Zmartwychwstania i zaczyna się od liturgii światła. Wówczas zapalany jest paschał, który wprowadza do świątyni symboliczne światło Chrystusa.
Kapłan wygłasza orędzie paschalne, mówiąc: „Chrystus wczoraj i dziś, początek i koniec, Alfa i Omega, do Niego należy czas i wieczność.” Te słowa przypominają wiernym, że Chrystus zachowuje ich w swoim świetle na wieki wieków.
Paschał płonie żywym ogniem przez cały okres wielkanocny, czyli aż do Zesłania Ducha Świętego. Jest symbolem Chrystusa Zmartwychwstałego – światła, które świeci dla wiernych i rozprasza ciemności grzechu i śmierci. W Piśmie Świętym Jezus jest określany jako „światłość świata” – ten, który oświeca drogę swoim naśladowcom, przywraca nadzieję i daje nowe życie. Światłość, którą uosabia paschał, ma głębokie znaczenie duchowe: to światło Chrystusa, które ofiarowane jest każdemu człowiekowi.
Zapalona świeca paschalna wskazuje, że Chrystus Zmartwychwstały jest obecny wśród ludzi, przynosząc im światło wiary, nadzieję i pociechę na drodze życia. Każde zapalenie świecy paschalnej w okresie wielkanocnym przypomina wiernym o triumfie życia nad śmiercią oraz o obietnicy życia wiecznego.
Paschał w sakramencie chrztu św.
Paschał pełni także funkcję w momencie chrztu świętego. W trakcie tego sakramentu świeca paschalna jest zapalana jako znak wprowadzenia nowego życia i włączenia osoby chrzczonej do wspólnoty kościoła. Symbolizuje światło wiary, które od tego momentu oświeca życie ochrzczonego. To niezwykle podniosła chwila, gdy paschał płonie jako symbol wiecznego światła, które ma prowadzić wiernych ku wieczności.
